யாரிடம் கற்றாய்
இந்த வித்தை
விழி வழியே
பாதாளம் வரை இட்டு செல்கிறாய்
ஆறடி மனிதனை
ஓரடி ஆக்கி சுருட்டி கொள்கிறாய்

நாளாய் மடித்து தருகிறேன்
பாழாய் போன இதயத்தை
வீதியில் தந்த
அரை நோடிசாய்
கசக்கி போட்டு
நடக்கிறாய்
மெறித்தபடி
யாருடனோ சிரித்தபடி……….

சாயகூடும் ஓர் நாள்
அவரவர் ஏந்தி இருக்கலாம்
தத் தம் தோள்களில்

வேண்டுமென்றும்
வேண்டாமென்றும்
பல அலசல்கள்

உனக்குள் நுழைந்து
எனை காண
முண்டியடிக்கிறேன்

யார் யாரோ
எதிர்படுவர்
தெரிந்தவரும்
தெரியாதவரும்

தென்படுகையில்
கலவரத்தில் விட்டுசென்ற
ஒற்றைசெருப்பாய் நான் .

நீண்ட காலமாக

அறியப்படுகிறாள் யமுனா

அவளது முதல் நினைவே

அவள் அழகற்றவளென

அறிந்துகொண்டதுதான்

பிறகு அவளது எலலா நினைவுகளோடும்

அது நிழல்போல வந்துகொண்டே இருக்கிறது

எல்லா வரிசைகளிலும்

நாம் ஏன் கடைசியில் நிற்கிறோமென

அடிக்கடி யோசிக்கிறாள் யமுனா

அவளது

வேலைக்கான நேர்முகங்கள்

ஒரு நிமிடத்தில் முடிவடைந்துவிடுகின்றன

அவளது

அன்பிற்கான விண்ணப்பங்கள்மீது

உடனடியாக முடிவுகள் எடுக்கப்பட்டு விடுகின்றன

நிறையக் கற்றுக் கொள்கிறாள் யமுனா

இத்தோடு ஐந்து பாஷைகள்  தெரியும் அவளுக்கு

அதில் ஒன்று கிளிகளின் பாஷை

இரண்டு மொழிகளில் கவிதைகள் எழுதுகிறாள்

பார்த்ததைப் பார்த்ததுபோலவே படங்களும் எழுதுவாள்

பேச்சுப்போட்டியில் அவள்தான் எப்போதும் முதல்

ஓட்டபபந்தயத்தில் ஒருபோதும்

அவள் பின் தங்கியதே இல்லை

சிறு சிறு வித்தைகள் எவ்வளவோ தெரியும்

அஞ்சல் வழியில்

இப்போது மூன்றாவது எம்.ஏ. படிக்கிறாள்

தன்னம்பிக்கை மிக்கவளாக

வாழ்கிறாள் யமுனா

தன் மார்பகங்களை உற்றுப் பார்ப்பவர்களைப்பற்றியே

அவள் எப்போதும் நினைத்துக்கொண்டிருப்பதில்லை

இருள் வழிகளுக்கு எப்போதும் அவள் அஞ்சுவதில்லை

தனித்து நடக்கையில் ஓசைகளை

உற்றுக் கேட்பதில்லை

கண்ணாடியில் அதிக நேரம்

அவளுக்குத் தேவைப்படுவதில்லை

யமுனாவின் எந்த வழியிலும்

குறுக்கு வழிகள் எதிர்ப்படுவது இல்லை

எதுவும் அவளுக்கு

இலவசமாகத் தரப்படுவதில்லை

யாரும் அவளுக்கு

சலுகைகள் ஏதும்  காட்டுவதில்லை

எந்தப் பொய்ச் சத்தியங்களும்

அவளிடம் செய்யப்படுவதில்லை

தான் முத்தமிடப்படும்போது

தன் முகம் பார்க்கப்படுவதில்லை

என்பதை அறிவாள் யமுனா

உண்மையில் முத்தமிடப்படுவது

தான்தானா  என்கிற  குழப்பம் அவளைப் பதட்டமடையவைக்கிறது

உள்ளத்தின் அழகைப் பற்றி சொல்லப்படும் பொய்கள்

அவளைக் கசப்படையச் செய்கின்றன

அதைவிட நேர்மையானவை

தனக்குப் பொருந்தாத ஆடைகளும்

போலி அழகு சாதனப் பொருள்களும்

என்றவள் நம்புகிறாள்

அழகிய பெண்களை

மிகவும் நேசிக்கிறாள் யமுனா

இந்த உலகம் அவர்களுடையது என்பதில்

அவளுக்குப் புகார்கள் ஏதுமில்லை

அழகானவை அனைத்தும்  தம் பிரகாசத்திற்கு

அழகற்றதையே பெரிதும் சார்ந்திருக்கின்றன

என்பதில் அவளுக்கு

ஒரு ரகசியப் பெருமிதமும் உணடு

யமுனாவுக்கு எப்போதும் இருக்கும்

ஒரே வருத்தம்

ஜானகிராமன்

யமுனாவுக்கு

வேறு பெயர் வைத்திருக்கலாம் என்பதுதான்

நீண்ட காலத்திற்குப் பிறகு

ஒரு சிறிய வேடத்திற்காக

ஒப்பனை அறையில் அமர்ந்திருக்கிறாள்

கண்ணாடியில் அவளது பிம்பம்

நிமிடத்திற்கு நிமிடம்

கனத்துக் கொண்டே போகிறது

ஒரு பழைய எழுத்தாளன்

நீண்ட காலத்திற்குப் பிறகு

தனது இரண்டாவது முதல் கதையை

எழுதுவதற்காக வெகுநேரமாய்

ஒரு காகிதத்தையே பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறான்

கனத்துவிடும் சொற்களால்

மிகுந்த தனிமையுடன்

அவன் வெறுமனே ஒரு கோடு வரைகிறான்

ஒரு பழைய ஊருக்குள்

எப்போதோ காணாமல் போன ஒருவன்

தயங்கித் தயங்கி நுழைகிறான்

வீட்டை நோக்கி எடுத்துவைக்கும்

ஒவ்வொரு அடியிலும்

அவனது கனத்த நிழல்

அவனைப் பின்னோக்கிச் செலுத்துகிறது

ஒரு பழைய காதலியை

வழியில் சந்தித்து

அதே போல மீண்டும் முத்தமிட

முயற்சிக்கிறேன்

எப்போதோ இறந்துவிட்ட

ஒரு பறவையின் உடலைப்போல

அந்த முத்தம் என் கைகளில்

கனத்துவிடுகிறது

ஒரு பழைய மரப்பெட்டியிலிருந்து

ஒரு பழைய பொம்மையை

எப்போதோ குழந்தைகளாக இருந்தவர்கள்

கண்டெடுக்கிறார்கள்

அதே களங்கமின்மையுடன்

அதே சிரிப்புடன்

விழித்தெழும் பொம்மையை

தங்கள் கனத்த இதயத்தோடு

ஒரு கணம் அணைத்துக்கொள்கிறார்கள்

வெளியேறும்போது

ஒருவரும் நினைப்பதில்லை

திரும்பி வருதலின் பாரம்

எவ்வளவு எடைமிகுந்தது என்று

மேலும் நாம் நினைத்ததுபோல் இல்லை

அதைக் கையாள்வது என்பது

குட்டி மழைக்காலம்

நெடுங்கோடை நடுவே

எப்படியோ வருகிறது

ஒரு குட்டி மழைக்காலம்

ஒரு குட்டி மழைக் காலத்தைக் குடிக்க

புற்றுகளிலிருந்து நீள்கின்றன தவித்த நாவுகள்

அதன் அதிசயத்தைத் தொட்டுப் பார்க்க

எங்கெங்கும அசைகின்றன

வேட்கையின் எண்ணற்ற கரங்கள்

தொலைதூரத்தில் எங்கோ

யாத்ரீகர்கள் கேள்விப்படுகிறார்கள்

குட்டி மழைக்காலம் ஒன்று

இங்கே வந்திருப்பதை

சோபாவின் நுனியில்

அமர்ந்திருக்கிறது குட்டி மழைக்காலம்

அதற்கு அனுமதிக்கப்பட்ட நேரம்

மிகவும் கொஞ்சமே என்பதால்

அது பரபரத்து அங்கும் இங்கும் பொழிகிறது

மறு துளி வீழ்வதற்குள்

முதல் துளி உலர்ந்துவிடும்

மழைக் காலத்தை எப்படி எதிர்கொள்வதென

ஒருவருக்கும் தெரியவில்லை

பருவம் தப்பி வந்த எல்லாவற்றையும்

எப்படி எதிர்கொண்டோமோ

அப்படியே சந்திக்கிறோம்

இந்த குட்டி மழைக் காலத்தையும்

நம்மை நாமே

சமாதானப்படுத்திக்கொண்டுவிட்டபிறகு

வீணே நம் மன உறுதியைக் குலைக்கிறது

இந்த குட்டி மழைக் காலம்

நமது உடல்களை

வேறொன்றிற்கு தயார் படுத்தியபிறகு

அதற்குள் புதிய விருப்பமொன்றைப் புகுத்துகிறது

ந்மது விதியின் குறிப்பேட்டினை

நாம் முழுமையாகப் படித்துவிட்டோம்

என்று தெரிந்தும்

அனாவசியமாய் அதில்

ஒரு  பின் குறிப்பைச் சேர்க்கிறது

நாம் எதையும் நினைக்கவேண்டாம்

எனும் காலத்தில்

அது எதையோ நினைக்க வைக்கிறது

குட்டி மழைக்காலங்கள்

எங்கிருந்து வருகின்றன

எங்கே மறைகின்றன

என்று ஒருவரும் அறிவதில்லை

அது பதுங்கி வாழும் மறைவிடங்கள்

ஒரு போதும்

நம் கண்களில் படுவதும் இல்லை

ஆயினும்

அன்பே

ஒரு முறை நான் பார்த்திருக்கிறேன்

ஒரு பெரு வெயில் காலம்

ஒரு குட்டி மழைக் காலத்தை

எப்படி வேட்டையாடுகிறது என்பதை

ஒரு பசித்த விலங்கிற்கு

அதன் குட்டியைத் தின்னக் கொடுப்பதுபோல

எனதிந்தக் கைகளால்

தின்னக் கொடுத்தேன்

எனது ஒரு குட்டி மழைக் காலத்தை